040. trzęsienie

Tu jest pokój, w którym światło cię nie znajdzie
Trzymając się za ręce, gdy mury się zawalają
Kiedy to zrobią, będę tuż za tobą

Oni lubią mówić że jestem pełny niezrozumienia i złości. Brudna dusza pełna niezeszytych ran. Braki z dzieciństwa. Wielki bałagan. Ten śmietnik może być czymś artystycznym. Daje mu czas. Wierzę.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s